Scipio, propter Carthaginem devictam Africanus dictus, Iovis filius creditus est. Nam, cum nasciturus esset, serpens in lectum matris se insinuans apparuit et postea parvulo nato circumfusus nihil nocuit. Ad eum, cum adolevisset, in Capitolium intempestiva nocte euntem canes numquam latraverunt. Postea nihil umquam coepit priusquam in cella Iovis sedisset, divinam mentem  accepturus. Adulescens decem et octo annorum, patrem ad proelium apud Ticinum secutus, eum singulari virtute servavit. Post cladem Cannensem nobilissimos iuvenes, fugae cupidos, sua auctoritate compescuit. Viginti annorum aetate, in Hispaniam missus, Carthaginem Novam ipsa die, qua venit, cepit. Consul factus, in Africam exercitu traiecto, Hannibalem, a civibus suis ex Italia revocatum, apud Zamam profligavit.

Publio Scipione,  per la distruzione di Cartagine, soprannominato l'Africano era ritenuto figlio di Giove. Infatti, quando era sul punto di nascere, apparve un serpente che insinuandosi nel letto della madre e poi circondato intorno al piccolino nato, gli recò alcun danno. Contro di lui quando era un adolescente mentre andava nel Campidoglio in una notte intempestiva i cani non abbaiarono mai. Poi non cominciò mai nulla prima di sedere nel penetrale del tempio di Giove per percepire una divina una ispirazione. Adolescente di diciotto anni, seguito il padre al combattimento presso il Ticino, lo salvò con straordinario valore. All’età di venti anni, mandato in Spagna, conquistò Nuova Cartagine nello stesso giorno in cui arrivò. Eletto console, trasferito l’esercito in Africa, sbaraglò Annibale, che era stato richiamato dall’Italia dai suoi concittadini.