Syracusis muliercula quaedam senectutis ultimae, omnibus Dionysii tyranni exitium, propter nimiam morum acerbitatem et intolerabilia onera, votis expetentibus, sola cotidie matutino tempore deos orabat ut Dionysius incolumis ac sibi superstes esset. Quod ubi tyrannus cognovit, admiratus benevolentiam non sibi debitam, arcessivit eam interrogavitque cur ita hoc aut quo merito suo faceret. Tum illa respondit: "Certa est ratio propositi mei; puella enim, cum gravem tyrannum haberemus, carere eo cupiebam. Quo interfecto, alter aliquanto taetrior arcem occupavit. Eius quoque finiri dominationem valde exoptabam; te superioribus importuniorem coepimus tertium rectorem habere. Itaque caput meum pro tua salute devoveo ne, si tu absumptus sis, deterior in locum tuum succedat". Taam facetam audaciam Dionysius punire erubuit.

A siracusa una vecchietta scongiurava ogni giorno gli dei affinché Dionigi, crudelissimo tiranno della città, fosse sempre incolume e vivesse a lungo. Quando Dionigi venne a sapere ciò, la chiamò a sé e chiese la causa delle preghiere. E quella molto francamente : "una volta in questa città regnava un tiranno scellerato, dopo la cui uccisione occupò la rocca di Siracusa un tiranno più feroce, e perciò desideravo fortemente che anche il suo dominio fosse breve; ma allora abbiamo avuto te, la cui crudeltà disumana è nota a tutti. Così ho offerto la mia vita agli dei per la tua incolumità, affinché dopo la tua morte non ci capiti un tiranno ancora peggiore ". Dionigi non poté punire una così spiritosa franchezza