Τιμασίων Δαρδανεύς ασμενος άκούει εν ξυλλόγῳ τῶν στρατιωτῶν ὂντων και λέγει τάδε* «Υπισχνοῦμαι δε ύμϊν, ὦ ἃνδρες, από νουμηνίας μισθοφοράν παρέξειν Κυζικηνόν έκάστῳ τοῦ μηνός· καί ἃξω ύμας εις τήν Τρῳάδα, ένθεν καί είμι φυγάς, και υπάρξει ύμΐν ή έμή πόλις· έκόντες γάρ με δέξονται. Ἡγήσομαι δὲ αὐτὸς ἐγὼ ἔνθεν πολλὰ χρήματα λήψεσθε. . Ἔμπειρος δέ εἰμι τῆς Αἰολίδος καὶ τῆς Φρυγίας καὶ τῆς Τρῳάδος καὶ τῆς Φαρναβάζου ἀρχῆς πάσης, τὰ μὲν διὰ τὸ ἐκεῖθεν εἶναι, τὰ δὲ διὰ τὸ ξυνεστρατεῦσθαι ἐν αὐτῇ σὺν Κλεάρχῳ τε καὶ Δερκυλίδᾳ»