Tumens inani graculus superbia pinnas, pavoni quae deciderant, sustulit, seque exornavit. Deinde, contemnens suos, immiscet se ut pavonum formoso gregi. Illi impudenti pinnas eripiunt avi, fugantque rostris. Male mulcatus graculus redire maerens coepit ad proprium genus, a quo repulsus tristem sustinuit notam. Tum quidam ex illis quos prius despexerat "Contentus nostris si fuisses sedibus et quod Natura dederat voluisses pati, nec illam expertus esses contumeliam nec hanc repulsam tua sentiret calamitas".

Traduzione

Una cornacchia, gonfia di vana superbia prese le penne che erano cadute a un pavone e si adornò. Quindi, mentre disprezzava i suoi simili, si unì ad una bella schiera di pavoni. Questi, però, strapparono le penne all'uccello vanaglorioso, e lo cacciano a beccate. La cornacchia, ridotta male, iniziò a tornare lamentandosi tra i propri simili, dai quali venne però allontanato con grande disprezzo. Allora uno fra quelli che prima aveva disprezzato disse: "Se ti fossi accontentato di stare con noi e avessi sopportato ciò che la Natura ti aveva dato, né avresti subito questo affronto né proveresti la disgrazia di questo allontanamento".