Μετά δεινήν θύελλαν ό Όδυσσεύς εις τήν τοῦ Άλικινόου νήσον ήρχετο, καί τόν ανθριοπον ύπνος καθῄρεε. Μετά δέ μακρόν χρόνον φωναί ήκούοντο, αΐ από παρθένων βλώσκειν εδόκεον. Ό δέ ευθύς άνίστη και ταΐς παρθένοις διαλέγεσθαι εβούλετο. Δεινός δέ φόβος μετέβαλλε τάς παρθένους διά τήν τοῦ άνθρώπου ἃελπτον επιφανίαν και άμορφίαν. Ή δέ τῶν παρθένων βασίλεια Ναυσικάα, του ’Αλκινόου θυγατήρ, φόβου καί φυγῆς άνείχετο δια τήν τῆς Άθηνάς φιλίαν πρός τόν άνθρωπον. Τόν δέ εις τόν τοῦ ’Αλκινόου δόμον ή Ναυσικάα μετῆγεν, καί ώς τίμιον ξένον ό ’Αλκίνοος εδέχετο.