Cum Graeci in Asiam venissent ut Troiam oppugnarent, in planitie apud urbis moenia diu cum Troianis varia fortuna certaverunt. Per plurimorum dierum seriem Cassandra, regis Priami filia et Apollinis sacerdos et vates, res futuras prospiciens, suis civibus patriae perniciem praedixerat et suos cives hortata erat ut pacem cum Achivis conciliarent; sed Troiani, nullam fidem virgini praestantes, nullo modo pacem cum Graecis petiverunt, quia semper spem rerum secundarum servabant. Cum tandem copiae Agamemnonis post longam annorum seriem Ulixis fraude in moenia ingressi essent urbemque incendissent effigiemque Minervae, quae in arce religiose ab omnibus civibus colebatur, furati essent, dum omnia ferro ignique vastantur, veridica apparuerunt Cassandrae verba. Misera tunc fuit sors infelicis virginis, quae cum ceteris Troianis mulieribus in Graeciam captiva deducta est, ut victoribus serviret.
Quando i Greci giunsero in Asia per assediare Troia, nella pianura presso le mura della città combatterono a lungo con i Troiani con alterna (varia) fortuna. Per una (lunga) serie di giorni, Cassandra, la figlia del Re Priamo e sacerdotessa e profeta di Apollo, prevedendo il futuro (le cose future) predisse la rovina della patria ai suoi concittadini e aveva esortato i suoi cittadini ad ottenere la pace con gli Achei; ma i troiani che non prestarono alcuna fede alla vergine in nessun modo chiesero la pace con i Greci, poiché conservavano sempre la speranza di cose favorevoli. Quando infine le milizie di Agamennone dopo una lunga serie di Anni con l'inganno di Ulisse entrarono nelle mura e incendiarono la città e la statua di Minerva, che nella fortezza veniva venerata devotamente da tutti i cittadini si infuriarono, dunque veniva devastato con ferro e fuoco, furono chiare le parole di Cassandra. Allora penosa fu la sorte della povera vergine, che con altre donne troiani fu condotta prigioniera in Grecia per servire i vincitori.