Bello Alexandrino conflato Caesar Rhodo atque ex Syria Ciliciaque omnem classem arcessit; Creta sagittarios, equites ab rege Nabataeorum Malcho evocat; tormenta undique conquiri et frumentum mitti, auxilia adduci iubet. Interim munitiones cotidie operibus augentur atque omnes oppidi partes, quae minus esse firmae videntur, testudinibus ac musculis aptantur; ex aedificiis autem per foramina in proxima aedificia arietes immittuntur, quantumque aut ruinis deicitur aut per vim recipitur loci, in tantum munitiones proferuntur. Nam incendio fere tuta est Alexandrea, quod sine contignatione ac materia sunt aedificia et structuris ac fornicibus continentur tectaque sunt rudere aut pavimentis. Caesar maxime studebat ut, quam angustissimam partem oppidi palus a meridie interiecta efficiebat, hanc operibus vineisque agendis ab reliqua parte urbis excluderet, illud spectans primum ut, cum in duas partis esset urbis divisa acies, uno consilio atque imperio administraretur, deinde ut laborantibus succurri atque ex altera oppidi parte auxilium ferri posset, in primis vero ut aqua pabuloque abundaret, quarum alterius rei copiam exiguam, alterius nullam omnino facultatem habebat; quod utrumque large palus praebere poterat.

 

Neque vero Alexandrinis in gerendis negotiis cunctatio ulla aut mora inferebatur. Nam in omnis partis, per quas fines Aegypti regnumque pertinet, legatos conquisitoresque dilectus habendi causa miserant magnumque numerum in oppidum telorum atque tormentorum convexerant et innumerabilem multitudinem adduxerant. Nec minus in urbe maximae armorum erant institutae officinae. Servos praeterea puberes armaverant; quibus domini locupletiores victum cotidianum stipendiumque praebebant. Hac multitudine disposita munitiones semotarum partium tuebantur; veteranas cohortis vacuas in celeberrimis urbis locis habebant, ut quacumque regione pugnaretur integris viribus ad auxilium ferendum opponi possent. Omnibus viis atque angiportis triplicem vallum obduxerant — erat autem quadrato exstructus saxo neque minus XL pedes altitudinis habebat — quaeque partes urbis inferiores erant, has altissimis turribus denorum tabulatorum munierant. Praeterea alias ambulatorias totidem tabulatorum confixerant subiectisque eas rotis funibus iumentisque obiectis derectis plateis in quamcumque erat visum partem movebant.

Ma gli Alessandrini non si mostravano meno diligenti, e meno solleciti ne' loro maneggi : quindi è , che per quanto stendevasi il territorio e regno d' Egitto, per tutto avevan spediti messaggieri, e commessari a far gente; s'erano fatti venire una quantità grande di armi, e di macchine per lanciarle. Oltre di che si vedevano per la città grossissime botteghe fabbricate di nuovo per lavorare gli armamenti: s'arrolavano alla milizia tutti i servi, purchè fossero giunti all'età di quattordici anni; e quei padroni, che si trovavano più facoltosi, somministravano loro del proprio il vitto cotidiano, e la paga. Tutta questa gente distribuita ai suoi posti, guardava le fortificazioni più remote della città : ma ne' luoghi più celebri e frequentati stavano in arme le veterane coorti, esenti da ogni altro impiego, per essere sempre leste e vigorose a soccorrere i suoi compagni, dovunque fosse attaccata la zuffa. Per tutte le strade, e per tutti i vicoli avevano piantati tre bastioni, e ognun di questi era formato di sassi quadri, nè era meno alto di quaranta piedi: ma le parti più basse della città erano fortificate con torri altissime a dieci palchi. Ne avevano poi drizzate delle portatili d'altrettanti solai, le quali poste sopra le ruote, e voltate alla dirittura delle piazze, a forza di giumenti e di funi si movevano verso dove loro piaceva.