De facie autem Lunae, quae ad aspectum nostrum vergit, primo loco dicamus. Quam, facilioris intelligentiae gratia, in duas partes distinguo, alteram nempe clariorem, obscuriorem alteram: clarior videtur totum hemisphaerium ambire atque perfundere, obscurior vero, veluti nubes quaedam, faciem ipsam inficit maculosamque reddit. Istae autem maculae, subobscurae et satis amplae, unicuique sunt obviae, illasque aevum omne conspexit; quapropter magnas, seu antiquas, eas appellabimus, ad differentiam aliarum macularum amplitudine minorum, at frequentia ita consitarum, ut totam Lunarem superficiem, praesertim vero lucidiorem partem, conspergant; hae vero a nemine ante nos observatae fuerunt: ex ipsarum autem saepius iteratis inspectionibus in eam deducti sumus sententiam, ut certo intelligamus, Lunae superficiem, non perpolitam, aequabilem, exactissimaeque sphaericitatis existere, ut magna philosophorum cohors de ipsa deque reliquis corporibus caelestibus opinata est, sed, contra, inaequalem, asperam, cavitatibus tumoribusque confertam, non secus ac ipsiusmet Telluris facies, quae montium iugis valliumque profunditatibus hinc inde distinguitur.
Parleremo in un primo momento sull' (de compl.argomento) emisfero della Luna che è rivolto verso di noi. Per una più facile comprensione distinguo l'emisfero in due parti, una più chiara, l'altra più scura: la più chiara sembra andare intorno ed invadere tutto l'emisfero, invece la più scura come nube oscura la stessa faccia e la fa rende come macchiata. Queste macchie alquanto scure e abbastanza grandi visibili ad ognuno, furono osservate in ogni tempo; e quindi le chiameremo grandi o antiche, a differenza di altre macchie minori per grandezza ma pure così frequenti da ricoprire la superficie lunare intera, soprattutto la parte più luminosa: e queste non furono osservate da altri prima di noi. Da osservazioni più volte ripetute di tali macchie fummo portati verso il grande convincimento che la superficie della Luna non è levigata (perpolio), uniforme e perfettamente sferica, come un grande schiera di filosofi ha creduto relativamente a questa stessa (de ipsa) e dei restanti corpi celesti, ma, al contrario, irregolare, rugosa e piena zeppa (confertam) di molte cavità e protuberanze, non diversamente dalla faccia della Terra che da questa parte poi è contrassegnata da vette di monti e valli profonde.
(by Vogue)