Multi Graecorum duces, ut Troiam, antiquissimam et magnificentissimam inter Asiae urbes diruerent, venerunt et pugnaverunt proeliis tam cruentis ut plurimi utrimque ceciderint. Omnium longe clarissimus fuit Achilles, deae Thetidis et Pelei filius. Inter ceteros duces Nestor fuit Achille prudentior, Ulixes multo callidior, Agamemnon auctoritate et imperio praestantissimus. Nam copiae eius plures erant quam ceterorum ducum. At Achilles magis strenuus et fortior Agamemnone fuit et maxima virtute et audacia inter reliquos duces praestitit (si distinse), adeo ut fortissimum omnium eum Homerus dixerit. Nullus Achille miles fortior fuit in singularibus certaminibus, nullus audentior. At ad iram et ad fletum proclivior fuit: nam eius animus debilior et mollior erat quam puerorum. Plures Troianos unus cecidit quam ceteri Graeci, et Hectorem, strenuissimum Troianorum, singulari certamine occidit.
Molti comandanti fra i greci (genitivo partitivo) andarono per distruggere Troia (ut direrent = proposizione finale: affinchè distruggessero), la più antica e la più magnifica tra le città dell’Asia, e combatterono in battaglie tanto sanguinose che moltissimi caddero da entrambe le parti. Il più famoso di tutti fu Achille, figlio della dea Tetide e di Peleo. Fra gli altri condottieri Nestore fu più prudente di Achille, Ulisse molto più furbo, Agamennone il più dotato di autorità e potere. Infatti le sue truppe erano più numerose di quelle degli altri capi. Ma Achille fu più valoroso e forte di Agamennone e si distinse per il più grande valore ed audacia fra i restanti capi, al punto che Omero lo riteneva il più forte di tutti. Nessun soldato fu più forte di Achille, nessuno più audace. Ma fu incline all’ira ed al pianto: infatti il suo animo era più debole e tenero di quello dei fanciulli. Da solo uccise più Troiani dei restanti Greci ed uccise in un duello anche Ettore, il più valoroso dei Troiani