Sophocles usque ad summam senectutem tregoeadias scripsit sed ingrati filii patrem contemnebant quia-sic dicitiabant- propter hoc studium rem familiarem neglebat. Itaque in iudicium eum vocaverunt, ut a iudicus desipiens declararertur et a re familiari removeretur. Sophocles igitur, iam senex, is qui per totam vitam suam optimus exisitmatus erat a suis civibus, propter filiorum avaritiam, ante iudicesut reus quidam ducus est. Tum senex poeta eam tragoediam, quam in manibus habebat et proxime scripserat, “Oedipum Coloneum”, recitavit iubicus atque quaesivit: “num hoc Carmen, vestra sentetia, desipientis opus est?”. Iudices negaverunt atque imperverunt ut Sophocles liberaterum.
Sofocle compose tragedie fino a fine vecchiaia, ma i figli (che erano) ingrati disprezzavano il padre perché così dicevano, per questa quest’attività trascurava il patrimonio familiare. Pertanto lo chiamarono in giudizio, affinché dai giudici fosse dichiarato incapace e interdetto. Allora Sofocle, già vecchio, lui che era stato per tutta la sua vita considerato il migliore dai suoi concittadini, a causa dell’ingordigia dei figli, fu trasportato davanti ai giudici come un accusato qualsiasi. Allora il vecchio poeta recitò ai giudici quella tragedia, che aveva nelle mani e che aveva appena finito di scrivere, “Edipo a Colono”, e chiese: “Forse quest' opera, a vostro parere, è (per caso) opera di un insensato?”. I giudici dissero di no e ordinarono che Sofocle fosse liberato.