Secundum Punicum bellum longe omnium cruentissimum fuit. Romani bellum moverunt quod Hannibal contra foedus Saguntum delevisset. Prim clades huius belli a Romanis apud Ticinum accepta est, secunda apud Trebiam, vulnerato Flacco consule; tertia apud Trasimenum, vastato Flaminii exercitu; quarta apud Cannas, cum duo Romanorum exercitus vastati essent, Pauli consulis morte, Terentii Varronis fuga. Postea vero tres duces Punici belli gloriam sibi iure vindicant: Fabius Cunctator quod Hannibalem, imminentem urbi, mora fregit; Marcellus quod primus Hannibali apud Nolam restitit et inclinatam eius aciem penitus trucidavit; Claudius Nero quod venientem ab Hispania Hasdrubalem cum ingentibus copiis ingenti proelio vicit.
Di gran lunga la seconda guerra Punica fu tra tutte la più cruenta. I Romani mossero la guerra perché Annibale contro il patto (che era stato fatto) distrusse Sagunto. La prima sconfitta di questa guerra fu subita dai Romani presso Ticino, la seconda presso Trebbiano, quando venne ferito il console Fracco; la terza presso il Trasimeno, quando fu sterminato l'esercito di Flamino; la quarta presso Canne, quando i due eserciti dei Romani furono devastati dalla morte del console Paolo, e dalla fuga di Terrenzio Varrone. In seguito 3 comandanti vendicarono personalmente la gloria della guerra Punica: (essi furono) Fabio il Temporeggiatore perché vinse per un' attesa di Annibale presso la città; Marcello perché oppose ripiegò e trucidò l'esercito di Annibale presso Nola; Claudio Nero perché vinse Asdrubale, che arrivava dalla Spagna con ingenti truppe, con numerosi combattimenti.