Cui lati clavi ius non erit, ita cingatus, ut tunicae prioribus oris infra genua paulum, posterioribus ad medios poplites usque perveniant: nam infra mulierum est, supra centurionum. Togam rotundam esse et apte caesam velim, aliter enim multis modis fiet enormis. Pars eius prior mediis cruribus optime terminatur, posterior altius. Sinus decentissimus erit, si supra imam tunicam fuerit, numquam certe sit inferior. Sinus, qui sub umero dextro ad sinistrum oblique decitur, nec strangulet nec fluat. Pars togae, quae postea imponitur, sit inferior. Subducenda etiam pars tunicae, ne ad lacertum in actu redeat: tum sinus iniciendus umero.
Chi non avrà il diritto della tunica a strisce larghe (clavus latus, quella indossata dai senatori), così è cinta, affinché nella parte anteriore della tunica venga stretta sotto alle ginocchia, in quella posteriore (affinchè venga) senza interruzione alla metà delle ginocchia: infatti sotto è proprio della donne, sotto (è proprio) dei centurioni. Vorrei che la toga fosse equilibrata e opportunamente tagliata, altrimenti infatti con le molte forme sarà fuori moda. Una prima parte di esse è delimitata ottimamente a metà delle gambe, una seconda (è delimitata) più alta. La piega sarebbe elegantissima, se fosse stata sopra l'estremità della tunica, certamente mai (se) fosse più bassa. La piega, che è condotta sotto obliquamente sotto l'omero destro da quello sinistro, (che) non strangoli né svolazzi. Una parte della toga, poiché è applicata in seguito, sia più bassa. Deve essere tirata su anche una parte della tunica, affinché non si riduca dal braccio nell'azione: quindi la piega dev'essere gettata dall'omero.