Cum Galli Epirum invasisset et legatos ad regem Ptolemaeum de pace misissent, hic conditiones accipere noluit, quod cito ei paenitendum fuit. Nam Galli, de eius consilio per legatos certiores facti, post aliquot dies proelium commiserunt et hostium ingentissimam stragem ediderunt, ipsum Ptolemaeum ceperunt et in castra sua, catenis vinctum duxerunt. Neque Gallorum duces eius miseruit, sed eum necari et caput obtruncari iusserunt, quod hastae impositum, barbari per castra circumtulerunt ut in hostem horrorem et terrorem inicerent. Ex Macedonibus pauci fuga salutem petiverunt et in patriam nuntium de clade attulerunt; ceteri capti vel occisi sunt. Cum de hac clade Macedones edocti essent, quam celerrime urbium portas clauserunt et ad defensionem omnia, quae apta exstimaverunt, in moenibus paravere.
Avendo i Galli invaso l'Epiro e avendo mandato per la pace gli ambasciatori dal re Tolomeo, questo non volle accettare le condizioni, cosa di cui presto egli si dovette pentire. Infatti i Galli essendo stati fatti consapevoli attraverso gli ambasciatori della loro deliberazione, dopo alcuni giorni attaccarono battaglia e produssero una grandissima strage di nemici, catturarono lo stesso Tolomeo e vinto lo condussero nel suo accampamento. E neppure i suoi comandanti provarono compassione, ma ordinarono di ucciderlo e di tagliargli la testa, che posta su una lancia, i barbari portarono in giro per gli accampamenti per gettare i nemici nell'orrore e nel terrore. Tra i macedoni pochi chiesero la salvezza e portarono la notizia della sconfitta in patria; tutti gli altri prigionieri furono persino uccisi. Quando i macedoni furono informati di questa sconfitta, quanto più velocemente chiusero le porte della città e prepararono dentro le mura ogni cosa che stimavano adatte alla difesa