Pythagoras, a iuventute ingressus in perfectissimum opus sapientiae propter scientiae percipiendae studium, Aegyptum petit, ubi, litteris eius gentis adsuefactus, praeteriti aevi sacerdotum commentarios scrutatus, innumerabilium saeculorum observationes cognovit. Inde ad Persas profectus est, a quibus siderum motus cursusque, stellarum et uniuscuiusque rei proprietates et effectus docili animo didicit. Cretam deinde et Lacedaemonem navigavit, quarum legibus ac moribus inspectis, ad Olympicum certamen descendit. Cum multiplicis scentiae maximum toti Graeciae specimem exhibuisset, interrogatus quo cognomine censeretur, non se sapientem sed amatorem sapientiae, id est philosophum, esse dixit. In Italiae etiam partem, quae tunc Magna Graecia appellabatur, perrexit, in qua plurimis et opulentissimis urbibus effectus suorum studiorum adprobavit. Cum ibi mortuus esset, eius ardentem rogum plenum venerationis Mentapontus adspexit, quasi monumentum eius operum.
Pitagora, dopo essersi addentrato fin dalla gioventù nella più perfetta opera di filosofia per iol desiderio di comprendere il sapere, andò in Egitto, dove, dopo essersi impratichito della letteratura di quel popolo, ed aver esaminato i commentari dei sacerdoti del passato, conobbe i culti di innumerevoli secoli. Da qui giunse presso i Persiani, dai quali imparò i moti e le orbite dei pianeti, delle stelle e le proprietà di ciascuna cose e gli effetti su un animo che impara faclmente. In seguito navigò verso Creta e Sparta, esaminati gli usi e le leggi delle quali, scese verso i giochi olimpici. Dopo aver mostrato a tutta la Grecia un esempio soprattutto di versatile sapere, richiesto con qual nome dovesse essere classificato, disse di essere non un sapiente ma un amante della sapienza, cioè un filosofo. Viaggiò anche nella parte dell'Italia, che allora era chiamata Magna Grecia, nella quale dimostrò a molte e ricchissime città i risultati dei suoi studi. Quando lì morì, Metaponto guardò il suo rogo ardente pieno di venerazione, quasi un monumento delle sue opere.