L'orgine della Commedia
versione di greco Aristotele
Η δε κωμωδια εστιν, ωσπερ ειπομεν, μιμησις φαυλοτερων μεν, ου μεντοι κατα πασαν κακιαν, αλλ' α του αισχρου εστι το γελοιον μοριον. Το γαρ γελοιον εστιν αμαρτημα τι και αισχος ανωδυνον και ου φθαρτικον, οιον ευθυς το γελοιον προσωπον αισχρον τι και διεστραμμενον ανευ οδυνης. Αι μεν ουν της τραγωδιας μεταβασεις και δι ' ων εγενοντο ου λεληθασιν, η δε κωμωδια, δια το μη σπουδαζεσθαι εξ αρχης, ελαθεν: και γαρ χορον κωμωδων οψε ποτε ο αρχων εδωκεν, αλλ' εθελονται ησαν. Ηδη δε σχηματα τινα αυτης εχουσης οι λεγομενοι αυτης ποιηται μνημονευονται. Τις δε προσωπα απεδωκεν η προλογους η πληθη υποκριτων και οσα τοιαυτα, ηγνοηται: το δε μυθους ποιειν Επιχαρμος και Φορμις. Το μεν ουν εξ αρχης εκ Σικελιας ηλθε, των δε Αθηνησιν Κρατης πρωτος ηρξεν, αφεμενος της ιαμβικης ιδεας, καθολου ποιειν λογους και μυθους. Η μεν ουν εποποιια τη τραγωδια μεχρι μονου μεν του μετα λογου μιμησις ειναι σπουδαιων ηκολουθησεν. Τω δε το μετρον απλουν εχειν και απαγγελιαν ειναι, ταυτη διαφερουσιν. Ετι δε τω μηκει - η μεν οτι μαλιστα πειραται υπο μιαν περιοδον ηλιω ειναι η μικρον εξαλλαττειν, η δε εποποιια αοριστος τω χρονω - και τουτω διαφερει: καιτοι το πρωτον ομοιως εν ταις τραγωδιαις τουτο εποιουν και εν τοις επεσιν. Μερη δ' εστι τα μεν ταυτα, τα δε ιδια της τραγωδιας. Διοπερ οστις περι τραγωδιας οιδε σπουδιαιας και φαυλης, οιδε και περι επων: α μεν γαρ εποποιια εχει, υπαρχει τη τραγωδια, α δε αυτη, ου παντα εν τη εποποιια.