Est interdum praestare mercaturis rem quaerere, nisi tam periculosum sit, et item fenerari, si tam honestum sit. Maiores nostri sic habuerunt et ita in legibus posiverunt, furem dupli condemnari, feneratorem quadrupli. Quanto peiorem civem existimarint fenerationem quam furem, hinc licet existimare. Et virum bonum quom laudabant, ita laudabant, bonum agricolam bonumque colonum. Amplissime laudari existimabatur qui ita laudabatur. Mercatorem autem strenuum studiosumque rei quaerendae existimo, verum, ut supra dixi, periculosum et calamitosum. At ex agricolis et viri fortissimi et milites strenuissimi gignuntur, maximequepius quaestus stabilissimusque consequitur minimeque invidiosus, minimeque male cogitantes sunt qui in eo studio occupati sunt.

(Sicuramente sottinteso) sarebbe meglio ricercare la fortuna nei commerci, se non fosse tanto pericoloso, e allo stesso modo prestare denaro ad usura, se fosse anche onesto. I nostri antenati così giudicarono e così stabilirono nelle leggi che il ladro fosse condannato al doppio, l’usuraio al quadruplo. Dai qui è lecito stimare quanto stimassero peggiore un cittadino usuraio di uno ladro. E quando lodavano un uomo buono, così lo lodavano, un buon contadino e un buon coltivatore. Si considerava assai lodato colui che era lodato così. Ritengo il mercante coraggioso e dedito a far fortuna, ma, come ho detto sopra, esposto ai pericoli e alle disgrazie. Ma gli uomini più forti ed i militari più valorosi sono generati dai contadini, e viene ottenuto il guadagno più onesto e più sicuro e per niente soggetto ad invidia, e coloro che sono occupati in questa attività non sono minimamente pensatori del male