Libertus tuus, cui suscensere te dixeras, venit ad me advolutusque pedibus meis tamquam tuis haesit. Flevit multum, multum rogavit, multum etiam tacuit, in summa fecit mihi fidem paenitentiae verae: credo emendatum quia deliquisse se sentit. Irasceris, scio, et irasceris merito, id quoque scio; sed tunc praecipua mansuetudinis laus, cum irae causa iustissima est. Amasti hominem et, spero, amabis: interim sufficit ut exorari te sinas.

Il tuo Liberto, al quale avevi detto che tu eri adirato, venne da me e abbracciato ai miei piedi tanto quanto ai tuoi, si fermò. Pianse molto, chiese molto, tacque anche molto, insomma mi fece una dimostrazione di vera penitenza: credo che egli fosse migliorato perché si accorse di aver sbagliato. Ti arrabbi, lo so, ti arrabbi giustamente, so anche questo; ma ora grandissima lode della mansuetudine, quando la causa dell'ira è giustissima. Amasti l'uomo e, spero, lo amerai: nel frattempo è sufficiente che tu permetta di essere esortato