Memoria in senectute minuitur, nisi exercetur aut si natura tardior est; at vero ad extremam aetatem permanet si animus semper intentus est. Themistocles omnium civium suorum nomina perceperat; num igitur censetis eum, cum aetate processisset, solitum esse salutare Lysandrum eum qui Aristides erat? Nec vero senem quemquam audivi oblitum esse quo loco thesaurum suum obruisset. Omnia quae curant meminerunt: quis sibi debeat cui ipsi debeant memoria tenent. Quam multa senes recordentur cotidie cernere possumus. Manent ingenia senibus, modo studium et industria permaneant. Num Homerum, num Pythagoram, num postea Zenonem, senectus coegit in suis studiis obmutescere? An in omnibus his studiorum agitatio in senectute minor vel imbecillior fuit?
La memoria diminuisce in vecchiaia, a meno che sia esercitata o se la natura è più lenta; ma in verità, permane fino all'età estrema se la mente è sempre concentrata. Temistocle aveva memorizzato i nomi di tutti i suoi concittadini; quindi pensate che, quando invecchiò, fosse solito salutare Lisantrace colui che era Aristide? E davvero non ho sentito nessun anziano dimenticare dove avesse seppellito il suo tesoro. Ricordano tutto ciò a cui tengono: coloro a cui devono debiti, tengono a memoria chi è debitore nei loro confronti. Quante cose ricordino gli anziani ogni giorno possiamo vedere. Le abilità rimangono negli anziani, purché lo studio e l'industria continuino. La vecchiaia ha costretto Omero, Pitagora e successivamente Zenone a tacere nei loro studi? Oppure in tutti questi studi, l'energia nella vecchiaia è stata minore o più debole?
(by starinthesky)