Amulius, vir saevus avidusque, regis Procae filius qui in Alba Longa regnabat, Numitorem fratrem necavit et Albae Longae regnum occupavit; dein deae Vestae Ream Silviam, Numitoris filiam, consecravit ne gigneret filios. Misera puella in luco sacro clausa est. Sed deorum operă duo pueri ab eagenerati sunt, Romulus ac Remus. Tum Amulius ira exarsit: tyranni ministri impiis imperiis superbi domini oboediverunt et Ream Silvia in vincula eiecerunt. Cum puella peperit, eam necaverunt, teneros pueros in cista posuerunt et in ripa fluvii Tiberis reliquerunt. Sed dei periculum exitiumque a pueris depulerunt: fluvii placidis undis cistă in densas cannas ducta est. Lupa autem pueros invenit, eis mammas suas praebuit ut catulis et servavit.
Amulio, uomo crudele ed avido, figlio del Re Proca, che aveva regnato su Alba Longa, uccise il fratello Numintore ed occupò il regno di Alba Longa; in seguito consacrò alla Dea Vesta Rea Silvia, figlia di Numintore affinché non generasse figli. La povera fanciulla fu richiusa nel bosco sacro. Ma per merito degli dei da lei furono generati due figli, Romolo e Remo. Allora Amulio scoppiò (exardesco) d'ira: i servitori del re obbedirono agli empi ordini dell'arrogante padrone e sbatterono fuori in catene Rea Silvia. Quando la fanciulla partorì, la uccisero, posero i delicati bimbi in una cesta e (li) abbandonarono sulla riva del fiume Tevere. Ma gli dei allontanarono dai bambini il pericolo e la morte violenta: la cesta fu trasportata dalle onde calme del fiume fra le fitte canne. Una lupa trovò poi i bambini ed offrì le sue mammelle e li custodì come cagnolini.