Lucius Papirius, quoniam currere solitus erat, Cursor est appellatus. Ipse, cum esset consul, contra Samnites progressus est: deinde auspicia repetiturus, Romam revertit; edixit quoque Fabio Rullo, quem exercitui praeposuerat, ne cum hoste pugnam conserere auderet. Sed Rullus, opportunitate arrepta prosperum proelium committendi, pugnare ausus est. Accurrit rursus Papirius atque eum securi percutere statuit; ille in urbem confugit ad tribunos, sed supplicem tribuni non tuebantur. Deinde Rulli pater lacrimis, populus precibus veniam impetrarunt. Idem cum Praenestinum praetorem ob aliquod peccatum, magna edita voce, increpuisset, dixit: «Expedi, lictor, secures». Et cum praetorem metu mortis attonitum vidisset ac perturbatum, incommodam ambulantibus radicem excidi iussit.

Lucio Papirio, dato che era solito correre, fu chiamato Cursore. Egli stesso, essendo console, avanzò contro i Sanniti: poi per richiedere gli auspici, fece ritorno a Roma; notificò anche a Fabio Rullo, che aveva posto a capo dell'esercito, di non osar intrecciare battaglia con il nemico. Ma Rullo, afferrata l'opportunità d'intraprendere una battaglia favorevole, osò combattere. Accorse di nuovo Papirio e decise di percuoterlo con la scure; quello trovò rifugio in città presso i tribuni, ma i tribuni non difendevano il supplichevole. Poi il padre di Rullo con le lacrime, il popolo con le preghiere ottennero il perdono. Egli stesso avendo rimproverato il pretore Prenestino per qualche sbaglio, emessa una gran voce, disse: "Lascia andare, littore, le scuri". Ed avendo visto il pretore attonito e perturbato per la paura della morte, ordinò a coloro che camminavano di recidere la radice nociva.
(By Maria D. )