In libris veterum memoriarum scriptum est Hannibalem apud Antiochum regem facetissime cavillatum esse. Ostendebat Antiochus in campo ingentes copias, quas bellum populo Romano facturus comparaverat, et exercitum insignibus argenteis et aureis fulgentem. Monstrabat etiam currus cum falcibus et elephantos cum turribus equitatumque frenis, ephippiis, phaleris praefulgentem. Atque ibi rex, contemplatione tanti ac tam ornati exercitus gloriabundus, Hannibalem interrogavit: «Putas -ne – inquit – satis esse Romanis haec omnia?». Tum Poenus, eludens ignaviam imbelliamque militum tam pretiose armatorum: «Satis plane esse credo Romanis haec omnia, etiamsi avarissimi sunt». Nihil tam lepide neque tam acerbe dici poterat: rex de suis opibus ad bellum quaesiverat, de futura praeda Romanorum respondit Hannibal.
Nei libri delle vecchie memorie è scritto che Annibale abbia scherzato in modo assai spiritoso sul Re Antioco. Antioco ostentava numerose truppe in campo che si era procurato per portare guerra al popolo Romano ed un esercito fulgente di insegne d'argento e d'oro. Faceva anche vedere i carri con le falci e gli elefanti con le torri e la cavalleria abbagliante con le redini, selle e ornamenti. E addirittura il re, compiaciuto nell'osservazione di un esercito così grande e così ben equipaggiato, interrogò Annibale: “Non ritieni che tutto questo sia sufficiente per i Romani?”. Allora il cartaginese, schernendo la debolezza e l' inadeguatezza di soldati armati in modo così prezioso (rispose): “Ritengo precisamente che tutto ciò sia sufficiente per i Romani, anche se sono molto avidi”. Niente altro poteva essere detto tanto severamente e crudelmente: il re aveva chiesto un parere sulle sue risorse per una guerra, Annibale rispose sul futuro bottino dei Romani.