Adamicosne confugiam? Quam multi sunt? Perpauci in his difficultatibus meis sunt! Habuimus amicos communes, quorum alii occiderunt, alii obduruerunt. Tecum vivere opto et maximo cum desiderio: vetustas, amor, consuetudo, studia paria nobis sunt! Quod vinculum deest nostrae coniunctioni? Nos esse unanimos ac concordes nihil impedit. Adhuc tamen non fuimus, cum essemus vicini in Tusculano et in Puteolano. Quid tibi dicam de vita in urbe, in qua, cum forum commune sit, vicinitas non requiritur? Casu nostra aetas in ea tempora incidit, in quibus necesse esset nos florere, sed etiam nos vivere intolerabile est. Quod enim perfugium est mihi? Domestica et forensia ornamenta iam non habeo. Omnes atque omnia me dereliquerunt. Solae litterae solacia mea in his difficultatibus sunt.
Mi rifugerò forse presso gli amici? Quanti più ce ne sono? In queste mie difficoltà ce ne sono pochissimi! Abbiamo avuto amici comuni, alcuni dei quali uccisero, altri sono divenuti insensibili. Desidero vivere con te e con il massimo desiderio: abbiamo uguale la vecchiaia, l'amore, la consuetudine, gli studi! Che vincolo manca alla nostra unione? Niente c'impedisce di essere unanimi e concordi. Tuttavia non lo siamo stati ancora, pur essendo vicini nel Tusculano e nel Puteolano. Cosa dirò della vita nella città, in cui, sussistendo l'attività politica comune, non si ricerca la vicinanza? Per caso la nostra età capitò in quel periodo, in cui fu inevitabile che noi fiorissimo, ma fu anche intollerabile che noi vivessimo. Che asilo ho? Ormai non ho le prerogative forensi e domestiche. Mi abbandonarono tutti ed ogni cosa. Le sole lettere sono i miei conforti in queste difficoltà.
(by Maria D.)