I VIANDANTI E L'ORSO VERSIONE DI GRECO di Esopo
Δύο φίλοι τήν αυτήν όδόν έβάδιζον. Άρκτου δέ αύτοiς έπιφανείσης, ό μεν φθάσας άνέβη έπί τι δένδρον και ένταϋθα έκρύπτετο. Ό δέ έτερος, μέλλων καταλαμβάνεσθαι, πεσών κατά τοΰ εδάφους τόν θάνατον προσεποιεΐτο. Της δέ άρκτου προσενεγκούσης αύτω τό ρύγχος καϊ περιοσφραινούσης, εκείνος τάς άναπνοάς συνείχε" φασϊ γάρ νεκρών μη άπτεσθαι τό ζωον. Ότε δ' ή άρκτος απηλλάγη, ό άνήρ έπί τό δένδρον άναβάς κατέβη καϊ έπυνθάνετο τοΰ έτερου τί ή άρκτος πρός τό ους εΤπε. Ό δέ έφη-«Τοΰ λοιπού μή συνοδοιπορεΐν φίλοις τοιούτοις, οϊ έν κινδύνοις ού παραμένουσιν». Ό λόγος δηλοi ότι τούς γνησίους των φίλων αί συμφοραϊ δοκιμάζουσιν.
Due amici viaggiavano insieme, quand’ecco apparire davanti ad essi un orso. Uno, più svelto, salì su un albero e vi restò nascosto, mentre l’altro, che già stava per esser preso, si gettò al suolo, fingendo d’esser morto. L’orso gli avvicinò il muso, annusandolo, ed egli tratteneva il respiro, perché, a quel che dicono, l’orso non tocca i cadaveri. Quando l’orso si fu allontanato, quello che era sull’albero discese e chiese all’altro che cosa gli avesse detto nell’orecchio l’orso. “Di non viaggiar mai più con dei compagni che nel pericolo non restano al tuo fianco”, gli rispose quello. La favola mostra che le disgrazie mettono alla prova la bontà degli amici.