P. Furius Philus et M. Pomponius praetores senatum in curiam Hostiliam vocaverunt, ut de urbis custodia consulerent; neque enim dubitabant deletis exercitibus hostem ad Romae oppugnationem venturum esse. Cum in malis sicut ingentibus ita ignotis ne consilium quidem satis expedirent obstreperetque clamor lamentatium mulierum, tum Q. Fabius Maximus censit equites expeditos et Appia et Latina via mitti, qui obviis referant quae fortuna consulum atque exercituum sit; ubi copiae sint; quo se Hannibal post proelium contulerit, quid paret, quid agat acturusque sit. Patres autem videre debebant, ut tumultum ac trepidationem in urbe tollant, matronas publico arceant, comploratus familiarum coerceant, silentium per urbem faciant, nuntios rerum omnium ad praetores deducant, custodesque praeterea ad portas ponant, qui prohibeant ex urbe exire quemquam (alcuno) cogantque homines nullam nisi urbe ac moenibus salvis salutem sperare. (da Livio)

I pretori P. Furio Filo e M. Pomponio convocarono il senato nella curia Ostilia, per consultarsi in merito alla salvaguardia della città; ed infatti non dubitavano che distrutti gli eserciti il nemico sarebbe giunto per per l'espugnazione di Roma. dato che non sbrogliavano una decisione neppure sufficiente in eventi tanto ingenti quanto ignoti e risuonava il clamore dei lamenti femminili, allora Q. Fabio Massimo decretò che i cavalieri armati alla leggera fossero mandati per la via Appia e Latina, per riferire a quelli che incontravano quale fosse stata la fortuna dei consoli e degli eserciti; dove si trovassero le milizie; dove si era riunito Annibale dopo la battaglia, cosa era stato disposto, cosa bisognava fare e cosa si stava per fare. Ma i padri dovevano esaminare, per eliminare il tumulto e la trepidazione in città, trattenere pubblicamente le matrone, trattenere le deplorazioni delle famiglie, creare silenzio in città, condurre gli annunciatori di tutte le notizie presso i pretori, ed inoltre porre le guardie presso le porte, per proibire ad alcuno di uscire dalla città e spingere gli uomini a sperare in nessuna salvezza eccetto in città e nelle solide mura. (by Maria D.)