- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di greco di Senofonte
- Visite: 3
Νεων, στρατηγος τις των Ελληνων, ελεγεν ως Σενοφων, διανοειται αγειν τους στρατιωτας εξαπαπων εις Φασιν. ταυτα δ'οι στρατιωται κἁλεπως εφερον. ... Τι γαρ εγω τινι εμποδων ειμι; Παριημι αρχετω τις αλλος. (versione greco da Senofonte)
Neone, uno stratega degli Elleni, diceva che Senofonte pensa di condurre i soldati al Fasi ingannando. I soldati sopportavano queste cose a fatica. Allora Senofonte subito raduna l’assemblea dei soldati e parla così: «Sento dunque che qualcuno mi discredita, o soldati, che io vi sto per condurre al Fasi ingannando...(CONTINUA)
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di greco di Senofonte
- Visite: 2
Οὒτω δή ό Κῦρος καταθείς τά ὂπλα εις τό μέσον και συγκαλέσας πάντας τούς Περσῶν στρατιώτας ἒλεξε τοιάδε «Άνδρες Πέρσαι, ύμεις καί ἒφυτε έν τῇ αύτῇ γῇ ήμῖν, και έχετε τά σώματα ούδεν ημῶν χείρονα, προσήκει ύμῖν έχειν καί ψυχάς ούδέν κακίονας ημῶν. Τοιοΰτοι δ’ ὂντες έν μέν τῇ πατρίδι ού μετείχετε τῶν ϊσων ήμῖν. Νυν δ’έγώ βούλομαι ὂτι καί ύμεῖς ἒχετε τά αυτά ήμῖν ἒξεστι δ’ ύμῖν, εί βούλεσθε, λαβειν ὂπλα οἶάπερ ήμεῖς ἒχομεν καί έμβαίνειν εις τόν αυτόν ήμῖν κίνδυνον· ὂταν τι καλόν κάγαθόν γίγνηται έκ τούτων, ανάγκη έστιν ύμᾶς άξιοῦσθαι τῶν όμοιων ήμῖν. Πρότερον μέν ούν ύμεῖς τοξόται και άκοντιστα! ἦτε καί ήμεις, καί εί χείρονες ήμῶν ἦτε, ούδέν θαυμαστόν ού γάρ ήν ύμῖν σχολή ώσπερ ήμῖν έπιμελεισθαι τούτων έν δέ ταύτῇ τῇ οπλίσει ούδέν ήμεῖς ύμῶν προέχομεν.
Così Ciro deposte le armi nel mezzo e avendo radunato tutti i soldati dei Persiani disse tali cose: « Soldati Persiani, voi anche siete nati nella stessa nostra terra e non avete per nulla corpi peggiori dei nostri, conviene che non abbiate per nulla anime più cattive di noi. Essendo tali nella patria non partecipate con noi delle uguaglianze....(continua)
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di greco di Senofonte
- Visite: 3
Χειρισοφος, επει κατειδε τούς πολεμίους έπΐ τῇ υπερβολῇ, έπαύσατο πορευόμενος, ,ταρήγγειλε δέ παραγαγεΐν τούς λόχους, ὂπως επί φάλαγγος γένοντο τό στράτευμα. Έπει δέ ἧλθον οί οπισθοφύλακες, συνεκάλεσε στρατηγούς και λοχαγούς, και έλεξεν ὦδε. “Οί μέν πολέμιοι, ώς όράτε, κατέχουσι τάς ύπερβολάς τού όρους- ὣρα δ’ έστί βουλεύεσθαι ὂπως ώς κάλλιστα άγωνιούμεθα. Εμοι μέν ούν δοκεΐ παραγγεΐλαι μέν άριστοποιεΐσθαι τοΐς στρατιώταις, ήμᾶς δέ βουλεύεσθαι εϊτε τήμερον εϊτε αύριον δοκεΐ ύπερβάλλειν τό ὂρος”. Μετά τούτον Ξενοφών ειπεν “’Εγώ δ’ οΰτω γιγνώσκω. Ei μέν άνάγκη έστι μάχεσθαι, δει παρασκευάσασθαι ώς εις μάχην εί δέ βουλόμεθα ώς ραστα ύπερβάλλειν, τούτο μοι δοκεΐ σκέπτεσθαι, ὂπως ώς ελάχιστα μέν τραύματα λάβωμεν, ώς ελάχιστα δέ σώματα άνδρών άποβάλωμεν”.
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di greco di Senofonte
- Visite: 3
Βούλομαι δέ σοι, ἔφη, ὦ Σιμωνίδη, κἀκείνας τὰς εὐφροσύνας δηλῶσαι ὅσαις ἐγὼ χρώμενος ὅτ' ἦν ἰδιώτης, νῦν ἐπειδὴ τύραννος ἐγενόμην, αἰσθάνομαι στερόμενος αὐτῶν. ἐγὼ γὰρ ξυνῆν μὲν ἡλικιώταις ἡδόμενος ἡδομένοις ἐμοί, συνῆν δὲ ἐμαυτῷ, ὁπότε ἡσυχίας ἐπιθυμήσαιμι, διῆγον δ' ἐν συμποσίοις πολλάκις μὲν μέχρι τοῦ ἐπιλαθέσθαι πάντων εἴ τι χαλεπὸν ἐν ἀνθρωπίνῳ βίῳ ἦν, πολλάκις δὲ μέχρι τοῦ ᾠδαῖς τε καὶ θαλίαις καὶ χοροῖς τὴν ψυχὴν συγκαταμιγνύναι, πολλάκις δὲ μέχρι κοίτης ἐπιθυμίας ἐμῆς τε καὶ τῶν παρόντων. νῦν δὲ ἀπεστέρημαι μὲν τῶν ἡδομένων ἐμοὶ διὰ τὸ δούλους ἀντὶ φίλων ἔχειν τοὺς ἑταίρους, ἀπεστέρημαι δ' αὖ τοῦ ἡδέως ἐκείνοις ὁμιλεῖν διὰ τὸ μηδεμίαν ἐνορᾶν εὔνοιαν ἐμοὶ παρ' αὐτῶν· μέθην δὲ καὶ ὕπνον ὁμοίως ἐνέδρᾳ φυλάττομαι. τὸ δὲ φοβεῖσθαι μὲν ὄχλον, φοβεῖσθαι δ' ἐρημίαν, φοβεῖσθαι δὲ ἀφυλαξίαν, φοβεῖσθαι δὲ καὶ αὐτοὺς τοὺς φυλάττοντας, καὶ μήτ' ἀόπλους ἔχειν ἐθέλειν περὶ αὑτὸν μήθ' ὡπλισμένους ἡδέως θεᾶσθαι, πῶς οὐκ ἀργαλέον ἐστὶ πρᾶγμα;
Voglio anche - diceva - rivelarti, o Simonide, quali erano le gioie che io sperimentavano quando ero un semplice cittadino, ora dopo che e delle quali ora, poiché sono diventato tiranno, sento la mancanza essendone privato. Io infatti ero a contatto (ξυνῆν =σύνειμι = imperfetto 3 sg.) con i miei coetanei dilettandomi e dilettandoli, mi occupavo di me stesso ogni qual volta lo desiderassi, passavo il tempo nei simposi spesso fino a dimenticarmi di tutte le cose se c'era qualche affanno nella vita umana, spesso fino a mescolare insieme l'anima con canti e con feste e con danze, spesso fino all'unione del desiderio mio e dei (compagni) presenti. Ora invece sono privato di quanti si allietavano con me perché ho schiavi invece di amici; ...(continua)
- Dettagli
- Scritto da Anna Maria Di Leo
- Categoria: Versioni di greco di Senofonte
- Visite: 2
Πολλάκις ἐθαύμασα τίσι ποτὲ λόγοις Ἀθηναίους ἔπεισα νοἱ γραψάμενοι Σωκράτην ὡς ἄξιος εἴη θανάτου τῇ πόλει. ἡ μὲν γὰρ γραφὴ Ἡ μὲν γὰρ γραφὴ κατ᾽ αὐτοῦ τοιάδε τις ἦν· " Ἀδικεῖ Σωκράτης οὓς μὲν ἡ πόλις νομίζει θεοὺς οὐ νομίζων, ἕτερα δὲ καινὰ δαιμόνια εἰσφέρων· ἀδικεῖ δὲ καὶ τοὺς νέους διαφθείρων. " Πρῶτον μὲν οὖν, ὡς οὐκ ἐνόμιζεν οὓς ἡ πόλις νομίζει θεούς, ποίῳ ποτ᾽ ἐχρήσαντο τεκμηρίῳ; Θύων τε γὰρ φανερὸς ἦν πολλάκις μὲν οἴκοι, πολλάκις δὲ ἐπὶ τῶν κοινῶν τῆς πόλεως βωμῶν, καὶ μαντικῇ χρώμενος οὐκ ἀφανὴς ἦν. Διετεθρύλητο γὰρ ὡς φαίη Σωκράτης τὸ δαιμόνιον ἑαυτῷ σημαίνειν· ὅθεν δὴ καὶ μάλιστά μοι δοκοῦσιν αὐτὸν αἰτιάσασθαι καινὰ δαιμόνια εἰσφέρειν. Ὁ δ᾽ οὐδὲν καινότερον εἰσέφερε τῶν ἄλλων, ὅσοι μαντικὴν νομίζοντες οἰωνοῖς τε χρῶνται καὶ φήμαις καὶ συμβόλοις καὶ θυσίαις. Οὗτοί τε γὰρ ὑπολαμβάνουσιν οὐ τοὺς ὄρνιθας οὐδὲ τοὺς ἀπαντῶντας εἰδέναι τὰ συμφέροντα τοῖς μαντευομένοις, ἀλλὰ τοὺς θεοὺς διὰ τούτων αὐτὰ σημαίνειν, κἀκεῖνος δὲ οὕτως ἐνόμιζεν. (Senofonte, Memorabili)
Spesso mi sono meravigliato con quali discorsi mai coloro che avevano accusato Socrate avessero convinto gli Ateniesi che egli meritava la pena di morte per le sue colpe verso lo stato. Questa infatti era l'accusa contro di lui: Socrate è colpevole di non credere agli dei riconosciuti dallo stato e di introdurre altre nuove divinità è colpevole anche di corrompere i giovani. Innanzitutto dunque quanto all'accusa che non credesse agli dei riconosciuti dallo stato di che prove si servirono mai? Giacché era risaputo che faceva spesso sacrifici in privato e presso gli altari comuni della città né costituiva un mistero il fatto che ricorresse alla divinazione....(continua)